Brave Meisjes

DSCN4439Leestijd: 1 min

Mijn naam heeft ze aanvaard, al hebben anderen hem gekozen. Ze houdt niet van de schrijfwijze. Ze maakt er wel eens een kleintje van, zoals mijn meester deed. Maar dat doet ze maar één keer, en dan weer gewoon. Alsof het niet past om de namen die hij gaf uit te spreken, nu hij weg is.

Ze houdt haar adem in als ik in slow motion van de tafel op een stoel spring. Ze weet dat ik lijd en toch doet ze er niets aan. Waarom gaat ze met mij niet naar een dokter? Ben ik voor haar ook tweederangs? Misschien omdat ze bang is dat ik roekeloos zou worden en mijn botten breken.

Of omdat ik erop wijs dat er met pijn te leven valt. Ik leer haar hindernissen nemen, voorzichtig, want botsen doet pijn. Op onze leeftijd kan pijn lang duren.

Ze prijst me om mijn blauwe pels en mijn amberkleurige ogen. Ze tilt me, wiegt me en zegt dat ik een braaf meisje ben. Zoals hij tegen haar, voor hij zijn ogen sloot. Hij zei het maar één keer in eenennegentig jaar.

Het is goed in haar schaduw. Ik vergeef haar dat ze me niet altijd geeft wat ik vraag. Ze is een braaf meisje, ik spin het, ze verstaat me.

(Getipt op azertyfactor.be door Martijn Lindeboom op 9 juli 2014)

Eén gedachte over “Brave Meisjes”

  1. Dit verhaal werd getipt op azertyfactor.be door Martijn Lindeboom op 9 juli 2014:
    “Een flitsverhaal is veel moeilijker dan het lijkt. Om in zo’n korte tekst informatie, stroming en emotie samen te brengen, dat is een prestatie. Dit verhaal is een kleine ontdekkingstocht naar bedoeling, terwijl bij eerste lezing het stuk al mooi is. De schrijfster roept beelden op, maar kloppen ze wel? Past wat in mijn hoofd opkomt bij wat de auteur heeft bedoeld? Bij herlezing vallen de aanwijzingen op hun plek en wordt een heldere scene neergezet.
    Ik werd dit verhaal ingetrokken door de ‘sense of wonder’ die het perspectief bij mij opriep. Het overtuigde me vervolgens doordat, ondanks dat het over iets anders ging dan ik aanvankelijk fantaseerde, het gevoel van verwondering nog sterker werd.
    Toch ook een paar opmerkingen: ik snap het beeld van ‘traag springen’, maar toch haalde me dat heel even uit de stroom van het verhaal. Daarnaast denk ik dat het woord ‘meester’ misschien niet helemaal past bij het perspectief dat door ‘spinnen’ helder gemaakt wordt. Tenslotte: ‘soms’ en ‘maar één keer’ in de openingspassage lijken met elkaar in tegenspraak. Maar dat zijn kleine dingen. Brave meisjes is een heel mooie flits van twee (bijna drie) levens.”
    Martijn Lindeboom is schrijver, organisator van de Paul Harland Prijs schrijfwedstrijd en redacteur van Hebban.nl/Fantasy. Hij schreef o.a. de boeken Lagen in Stad, Schatten uit de schaduw en De brandende krijger en geeft workshops ‘Fantasy schrijven’.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s