Een nee heb je, een ja kun je krijgen

(klankgedicht)



Wanneer krijg ik jouw ja?
Laten we ja zeggen.
Ja, zeg ja. 

Of nee, 
laten we nog wat wachten.
Laten we beginnen met een neen.

Een is geen.
Een neen is goed genoeg,
laten we de ja maar laten.

Wie heeft een ja nodig 
als je een neen kunt hebben? 

Nee toch? 
Of toch? 

Laten we een toch kiezen. 
Of een nog.

Wanneer krijg ik jouw toch? 
Of wordt het misschien een misschien, misschien? 

Hou je nee dan maar.
En je ja ook.

Toch? 

Wij zouden naar Japan gaan

In een andere eeuw en in de furie 
van het verliefd worden 
maakten we dure plannen.
 
Deze dagen begaan Japanse ouderen 
lichte vergrijpen zoals winkeldiefstal
in de hoop gevangen te worden gezet. 
 
Ze verkiezen de schone cellen 
en de regelmaat binnen de muren
boven een arm en eenzaam leven.
 
Als er nu geen pandemie was
zou ik naar Japan reizen
en er kleine misdaden plegen.
 
Opgesloten zou ik regelmatig leven
en gedichten schrijven 
over vervallen dromen.

Dit gedicht werd deze week getipt op Azertyfactor.be. De volledige tekst van de bespreking vind je hier.

Grondwerken

Laten we het land bewerken en het 
grondig doen. Door de bodem woelen
de aarde voelen kruimen.

Laten we de vochtige grond aanraken
en elkaar, en dan niet meer 
loslaten, laten we het grondig doen.

Laten we hurken
en fundamenten leggen onder
deze dag, dit moment.

Knijp de vuisten dicht, meer hebben we niet.
Laat dit instant geluk volstaan.

Samengedicht met Tamara de Rijk

Dank

Aan de vochtige grond en de geur
van gevallen bladeren en gemaaid groen

Aan het grillige pad naar een kamer 
waar het naar koffie ruikt en naar vuur

Aan het stromen uit kranen
helder en veel

Aan potlood, pen en papier

Aan de afnemende vanzelfsprekendheid
het wakker worden met de jaren

Brieven naar Mars

2020

Vleermuizen zijn onbeminde vogels
nooit zitten ze op een hand.

Ze hangen aan dakranden en muren
zweven over markten en straten.

Van schrik gaan de rechtoplopers lopen
overal naartoe en nergens heen.

Ze komen altijd terug naar hun huizen
lijden aan grote en kleine vensters

en nog het meest 
aan hun nakomelingen.

Ze sluiten zich minder op in paren
sommigen zijn dag en nacht alleen.

Toch komen ze soms in groepen roepen
maar worden dan snel naar binnen geleid.

De tijd is niet langer aan de pols
maar wordt afgeteld en vooruitgesteld.

Met beloften over eten en drinken 
en muziek in aanwezigheid van anderen 

gaan ze liggen, de ogen gesloten
en kijken steeds weer naar dezelfde film.




2021

Van alle wezens wanen de rechtoplopers 
Zich machtig en slim.

Over het verborgen leven van vliegers 
kruipers en viervoetigen weten ze weinig.

Dat ze ‘s nachts uit hun schuilplaatsen komen
bijvoorbeeld, en de gebaande wegen gebruiken.

De rechtoplopers hebben vele kleuren
De witten zijn het kwetsbaarst.

Biddend om een steek.
ontbloten ze in tempels hun schouders.

Ze ruiken sterker 
want ieders angst heeft een andere geur.

Aan hun vensters onderzoeken ze terravorming
berekenen ze de heen-en terugtijd naar onze planeet.

In bijlage een uitvoerig rapport
maar hier is alvast het besluit:

Marsvorming is uitvoerbaar.
De chaos is groot, het moment geschikt. 



(Vrij naar Craig Raine, A Martian Sends A Postcard Home)

Winter in het hart

Sneeuw op sinaasappelbomen en op palmen
sneeuw die de takken van de mimosa breekt
net nu hij op het punt stond te bloeien
het komt zelden voor
maar jij zegt er niets van

Die verre blik in je grijze ogen
waar hang je rond, vraag ik me af
in de groene weiden van je kindertijd?
in de zandvlakte van je huwelijksjaren?
in het besneeuwde landschap van dokter Zhivago?

Of droom je soms nog van Julio Iglesias
nu je het hebt opgegeven
om in gesprek te gaan met de man 
die sprekend op Robert Redford lijkt
en jouw nachten en dagen deelt?

Hij die nooit een luisteraar was
klaagt nu als eerste 
over jouw zwijgen

 

(Vertaling van het gedicht Winter of the heart van Elisabeth Khan)

‘Zin’ getipt op Azertyfactor

Annemieke Dannenberg tipte mijn gedicht ‘Zin’ op azertyfactor.be

Dit gedicht gaat over Elisa Rojas, een advocate aan de balie van Parijs, die opkomt voor vrouwenrechten en voor de rechten van mensen met een beperking. Ze heeft zelf een zware beperking en schreef een boek over haar verliefdheid op een valide man.

De volledige tekst van de bespreking staat hier.

Wie meer wil weten over Elisa Rojas kan hiermee beginnen:

… of dit interview beluisteren of lezen.