1993

Het regent lauwe druppels
Onder een decemberzon

Naast mij mijn schaduw
Wij lopen samen naar een bos

Waar jij nooit een voet zette
Nooit in een camera keek

Gisteren was je nog in beeld
In een huis in de stad

Aan een ronde tafel
Waarvan ik me nu afvraag

Waar ze gebleven is
Of het waar was

Dat we gelukkig waren
In negentiendrieënnegentig

Op de terugweg
Loopt de schaduw voorop

In ergerlijke haast
Om in een huis aan te komen

Waar geen kerstboom staat
Waar niemand ons kan filmen

Waar jij nooit aan tafel zat
Ook al is ze net zo rond

Die avond in haar ogen

Deze onvermijdelijke dag
Ondraaglijk als het uitzicht
Door een beslagen raam
Waarachter een blad wiegend
Valt richting koude aarde

Alleen moedwillig denken
Aan haar lach en de glans
Die avond in haar ogen

Aan haar handen uit blijdschap
Om het weerzien gevouwen

Alleen daaraan
Moedwillig denken

Alleen daaraan
Verzacht